محمد جواد جزینی

ادبيات جنگ دركوله بار سربازاني است كه از جنگ باز مي گردند

jazinii — Tue, 22 Jul 2008 13:19:51 GMT

جزيني در جلسه نقد" طعم باروت":

ادبيات جنگ دركوله بار سربازاني است كه از جنگ باز مي گردند

نوع نگاه قيصري به جنگ و تفاوت زبان، تكنيك و فرم داستان او با نويسندگان هم دوره اش، وي را از ديگران متمايز كرده است.

نقد و بررسي مجموعه داستان «طعم باروت» نوشته مجيد قيصري، با حضور نويسنده، محمدجواد جزيني برگزار شد

jazinii — Tue, 22 Jul 2008 13:07:30 GMT

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)

يكصد و بيست وهشتمين نشست سراي اهل قلم، با عنوان جلسه نقد و بررسي مجموعه داستان «طعم باروت» نوشته مجيد قيصري، عصر امروز(سي‌ام تير) با حضور نويسنده، محمدجواد جزيني برگزار شد

سياهي چسبناك شب در كانون ادبيات ايران

jazinii — Thu, 07 Feb 2008 19:09:39 GMT

گزارش نقد كتاب سياهي چسبناك شب در كانون ادبيات ايران از سايت همشهري

حسين در بهشت اجدادي ماست

jazinii — Thu, 13 Dec 2007 04:32:38 GMT

حسين بيمار بود. مدت ها بود که بيمار بود. اما نه به روي خودش مي آورد و نه به روي بيماري. سخت کار مي کرد. آن قدر پرتلاش، پراميد که شايد حتي کسي نمي خواست باور کند که حسين ابراهيمي در مقابل بيماري اش تسليم مي شود. تسليم نمي شد. اين را مي شد در برق چشم هايش وقتي صبح ها مي آمد سر کار ديد. حتي مي شد وقت هايي را که از آرزوهايش حرف مي زد ديد. اهل گلپايگان بود، به قول خودش روستازاده. با همان مهرباني هايي که از روستايي ها سراغ داريم. انگار نه انگار که او در اين شهر بزرگ پرهياهو زندگي مي کند. گاهي که خسته مي شديم از کار يکهو مي گفت برويم.

    مي گفتم کجا؟

    - ده... برويم ده.

    راه مي افتاديم طرف گلپايگان. چاي درست مي کرد روي آتش و ناهاري آماده مي شد. حالاديگر حسين نيست و ما خسته و غمگين و سردرگم. لابد حالاهم حسين از اين خيابان هاي شلوغ، اتوبان هاي طولاني و پل هاي بزرگ سيماني خسته شده است. يقين به روستا رفته است. به بهشت گمشده اجدادي ما. لابد حالااو در خنکاي حاشيه يي رودخانه يي به سوي کشتزارهاي سبز مي رود. جايي که بتواند در آرامش سبز دشت آرام بگيرد. حتي اگر فردا خانواده و يا دوستانش جايش را خالي ببينند، نبايد گمان کنند که حسين ابراهيمي نيست. حسين مثل هميشه در سفر است، همه مي دانستند که او اهل دشت و دمن بود و در ميان کشتزارهاي سبز در خنکاي رودخانه بهشت اجدادي ما خفته است.

گفت وگو بارادیو زمانه

jazinii — Thu, 13 Dec 2007 04:20:56 GMT

حسین ابراهیمی با دلواپسی‌هایی که در این حوزه داشت، تلاش کرد نهادی را راه اندازی کند که در آن بتواند تازه ترین و بهترین کتاب‌ها را در اختیار مترجمین علاقمندی قرار دهد که آنها را هرچه زودتر و هرچه بهتر برای کودکان و نوجوانان ایرانی ترجمه کنند. اگرچه فعالیت های او برای تأسیس و کار به دشواری انجام می شد، چرا که نهادهای حمایت‌کننده که در واقع حسین ابراهیمی یکی از بهترین مترجمان ادبیات داستانی ایران بوده است: " در طول سال‌های فعالیت بیشترین جوایز در حوزه ترجمه کتاب‌های کودک از ناحیه تشکل‌های دولتی و جایزه رسمی کتاب سال جمهوری اسلامی و دیگر نهادهای فعال در ادبیات، به کتاب‌های او اختصاص یافت. این نشان می دهد که حسین ابراهیمی در انتخاب کتاب‌ها و در و دغدغه هایش برای ترجمه هرچه بهتر و مناسب‌تر این کتاب‌ها مقبول طبع داوران این نهادها هم قرار گرفته است."

ملاقات در شب آفتابی(سفرنامه حج)

jazinii — Wed, 28 Nov 2007 19:49:18 GMT

_{فرودگاه جده، مثل فرودگاه های شهرستان‌های خودمان}

در هواپیما که باز شد؛ هوای دم کرده و شرجی جده به گرمی از ما استقبال کرد.

فرودگاه جده، مثل فرودگاه های شهرستان‌های خودمان بود؛ اما آقای امانی می‌گفت:" فرودگاه جده سه قسمت دارد. قسمت‌های بهتر آن در حال حاضر تعطیل است." ما را به سالن بزرگی بردند که نیمکت های چوبی داشت. چند پسر جوان که اغلب بیش از بیست سال نداشتند، کراوات داشتند و عینک دودی که آورده بودند روی سرشان. بعضی‌هایشان هم آدامس می‌جویدند خیلی بد. ظاهرا پلیس اداره گذرنامه سعودی بودند. ولی چنان قیافه می‌گرفتند و دستور می‌دادند که آنجا بنشینید و آنجا ننشینید که کفر بچه‌ها را در می‌آوردند. مثل مبصرهای دوران ابتدایی، هرکس از جایش بلند می‌شد؛ می‌بردندش ته صف. فارسی هم حرف می‌زدند. پاسپورت یکی را که به حرفشان گوش نکرده بود، گرفتند تا مدیر کاروان رفت چیزهایی گفت و پاسپورت را گرفت.

کارت هایی دستمان دادند. بالایش نوشته بود" بطاقه الدخول" که باید ده شماره سمت راست گذرنامه را توی آن وارد می‌کردیم. بالاخره با هر مشقتی که بود از سالن ترانزیت گذشتيم. از گیت پلیس گذرنامه هم گذشتيم و به سالن تحویل بار رفتیم. وقتی رسیدیم ساک ها آمده بود؛ برداشتیم و رفتیم بیرون.

نشست وضعيت داستان كوتاه ايران در 10 سال اخير برگزار شد

jazinii — Sun, 23 Sep 2007 14:01:18 GMT

نشست وضعيت داستان كوتاه ايران در ۱۰سال اخير پنجشنبه با حضور جواد جزيني، محمدرضا گودرزي، حسن اصغري، بلقيس سليماني و جمعي از نويسندگان در سراي اهل قلم برگزار شد.

جواد جزيني گفت: در جامعه ما داستان نويسي به عنوان شغل در نظر گرفته نشده است. نويسنده «كسي براي قاتل مرده گريه نمي‌كند» با بيان اين كه داستان كوتاه كمترين تيراژ را در ادبيات ما دارد، اظهار داشت: سياست‌هاي نادرست وزارت ارشاد، مسائل چاپ كتاب و توزيع آن، عدم حمايت‌هاي دولتي و بحث مميزي از عمده مسائل براي عدم رشد و خلاقيت در نويسندگان ما است.

پيشينه قصه گويي در ايران

jazinii — Sun, 23 Sep 2007 13:05:55 GMT

از «قصه¬گويي»، اين «تجربه مشترك بشريت»، در بسياري از تاريخ فرهنگ¬ها و اقوام، به عنوان نوعي سرگرمي متداول ياد شده است. در بسياري از متون مصري، چيني، سومري باستان «... نمونه¬هاي قصه¬ها و قطعه¬هاي داستاني آمده است. گو اين كه در اين متون، هيچ اشاره¬اي به گوينده قصه¬ها و چگونگي اجراي آن¬ها نشده است. پژوهشگران متعددي، نخستين سند مكتوب را كه در آن به نوعي به قصه¬گويي اشاره شده است،

ادبیات پلیسی در جستجوی نظم است نه عدالت

jazinii — Thu, 16 Aug 2007 20:37:18 GMT

نشست " ادبیات پلیسی در ایران و تاثیرات جهانی " با حضور کاوه میرعباسی ، جواد جزینی و محمود گودرزی در سرای اهل قلم برگزار شد.

در ابتدای این نشست،جواد جزینی درباره تعریف ادبیات پلیسی گفت: داستان پلیسی به داستانی گفته می شود که در آن نوعی جستجو برای کشف معما وجود دارد در سال 1841 ادگار آلن پو با نوشتن داستان " دو قتل در خیابان " نوعی از داستان را آغاز کرد که در آن مثلثی با سه ضلع جرم، مجرم و بازپرس وجود دارد این سه ضلع ساختمان داستان پلیسی را تشکیل می دهد.

ادبیات معاصر ایران در چشم‌انداز جهانی

jazinii — Thu, 16 Aug 2007 20:06:18 GMT

نخستین نشست «ادبیات معاصر ایران در چشم‌انداز جهانی»

با حضور چند تن از نویسندگان معاصر در مجموعه‌ی فرهنگی-هنری تهران برگزار شد.

در این مراسم، که با هدف «گفت‌وگو و هم‌اندیشی درباره‌ی راه‌های جهانی‌شدن ادبیات معاصر ایران» برگزار شد، علی‌رضا محمودی ایرانمهر، جواد جزینی، مهناز رونقی و علی‌رضا آبیز به سخنرانی پرداختند.سخنران این مراسم جواد جزینی، نویسنده و مدرس ادبیات داستانی، بود. وی در ابتدا به مشکلات

نویسندگان پرداخت و گفت که دغدغه‌ی معاش و زندگی، نویسندگان را دچار «چند شغله‌ بودن» کرده است.